Lan hau Creative Commons-en baimen baten mende dago. CC: BY-SA.
Snowblind by Themes by bavotasan.com. Powered by WordPress.
Hoy es un día especial para todos los seguidores del Athletic Club de Bilbao. Hoy el viejo San Mamés, escenario de grandes alegrías y de algunas penas de fácil curación, cierra sus puertas.
Si el Athletic es un sentimiento su estadio ha sido el corazón que con sus latidos ha ido marcando el devenir de una afición unida de manera singular con los jugadores de su equipo. Otras veces nuestro campo ha sido la caja torácica que acoge cuarenta mil pulmones que insuflan el aire que les falta a los jugadores. Pero sin lugar a dudas, San Mamés ha sido un espacio donde se han guardado vivencias.
Sin ir más lejos yo me acuerdo como si fuera hoy mismo de “mi primera vez“. Fue el 11 de Mayo de 1975 en un Athletic-Zaragoza que se saldo con un resultado final de 4-0 (Carlos (3), Dani) que me pareció corto. Amorrortu tuvo la posibilidad de celebrar el quinto gol pero el barro del área pequeña y un espabilado Planas (creo recordar) fustraron su celebración, que por cierto ya había iniciado junto con toda la afición. Yo tenía doce años, fuí con mi tío y con mi primo a la primera fila de la Tribuna Este Alta y lo tengo fresquísimo en la memoria. ¡Qué era aquello!
Tampoco se me olvidará la cara de mi hija cuando entró por primera vez por uno de los vomitorios de la Tribuna Norte Alta para ver un Euskadi-Nigeria. O aquel intrascendente Athletic-Malaga que una tarde de sábado de esas que no sabes que hacer disfrutamos animando como locos con unos hinchas ingleses que aparecieron, nadie sabe cómo, en la Grada Norte.
Y es que san Mamés (lo dice mucha gente) tiene ese toque inglés que nos hizo sentir como en casa en Old Traford el año pasado. Because I was there.
Qué decir de los goles de “Cuco” Ziganda o de las últimas semifinales de copa o de los increibles partidos que, de la mano de Don Marcelo Bielsa, hemos podido disfrutar en la Europa League la temporada pasada. También hemos sufrido como en el partido contra el Levante en el que se jugaba algo más que la permanencia. Se jugaba toda una historia.
Esperemos que el nuevo campo mantenga viva la esencia futbolística que se respira en Bilbao y sus alrededores.
Iñaki Murua ha ido recopilando sus vivencias quincenales en su “libreta forofogoitia“. Juan Carlos Latxaga lo viene haciendo cada domingo, de manera magistral, en su “Juego de cabeza” y ha escrito un relato de despedida en el que me he sentido totalmente reflejado. Puedo decir que también es mi historia. Hoy me he tomado la libertad de contar la mía en ésta mi bitácora. Os animo a contar las vuestras en el espacio dedicado a los comentarios.
Agur San Mames! Athletic beti zurekin!
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:

Argazkia: Alex Gabiria. Luberri
Garaia Berrikuntza Gunetik gonbitea jaso nuen eta atzo 2013ko apirilaren 17an Arrasatetik ibili nintzen “Gure ordenagailu eta beste gailu batzuekin euskaraz lan egiteko funtsezko giltzarriak” Jardunaldia eskaintzen hizlari moduan.
Helburua izan zen, hiru orduko solasaldian erakustea posible dela ordenagailu edo tablet eta smarphoneekin euskaraz lan egitea.
Jardunaldiaren oinarri eta ondorio gisa bertan erabilitako materiala eta estekak wiki baten batu ditut hemendik aurrera erabiltzeko aukera izan dezagun. Gainera wiki hori zabalik utzi dut, nahi duenak editatu eta osatu dezan.
Hasieran sistema eragileak izan genituen ardatz. Horrela, Apple etxeko MacOSX sistemak, Microsoft Windowseko azken bertsioak eta GNU/Linux-eko Ubuntu aztertu genituen.
Momentu honetan Apple etxeak ez du inolako aukerarik ematen euskara erabiltzeko beraien sistematan nahiz eta euskaratuta izan aspaldi. Beraien lizentzia politika dela eta Apple-ek ez du bere kontroletik kanpo dagoen ezer sartzen uzten beraien sistemetara. Orain egun batzuk kanpaina bat abitu zen Change.org plataforman Apple konpainiari bere sistema euskaratu dezan eskatzeko. Dena den badaude MacOSXerako ere euskaraz dauden aplikazioak: OpenOffice, Firefox,.. eta horiek euskaraz erabili ditzakegu beste sistema guztietan bezala. eta guk uste dugunak baino askoz gehiago daudela uste dut.
Guztiz kontrakoa gertatzen da Software Librea erabiltzen duten sistematan. Euskaldunontzat software librea erabiltzea da aukera aproposena nire ustez. Momentu honetan software librea erabiliz sistema euskaraz izango duzu instalaziotik bertatik. Adibidez ikusi hurrengo aurkezpenenean Ubuntu 12.04 sistemaren instalazioan ematen diren pausuak.
Windows sistematan bestalde, bilakaera interesgarria gertatu dela iruditzen zait eta bai XP, Vista, eta 7 bertsioak euskaraz aurkitu ditzakegu. Horretarako saretik euskarazko LIP fitxategiak (Language Interface Pack) deskargatu eta instalatu behar ditugu. Windows 8 berria ere euskaraz jartzeko aukera dakar.
Ondoren nabigazioari ekin genion eta ikusi genuen zein garrantzitsua den nabigatzailearen hizkuntza lehenetsia euskara izatea. Euskalbar tresna barra erabiltzen ikasi genuen eta baita konturatu ginen zein desberdina den hizkuntza trataera Google Apps eta Outlook.com hodeian dauden plataformen artean. Azken hau guztiz euskaratuta dago.
Gero testu prozesadoreetan eta nabigatzaileetan euskarazko hiztegien erabilera probatu genuen.
Ondoren ordenagailuak utzi eta sega-potoak euskaraz izateko aukerak aztertu genituen, zeren egon badaude. Horrela Android sistema duten Samsung Galaxy SII euskaraz ikusi genuen eta baita HTC Wildfire bat. Azken hau ez dago osorik euskaraz baina Custom Locale aplikazioa erabiliz posible dugu euskaraz dauden aplikazioak gure hizkuntzan erabiltzea nahiz eta telefonoa ingelesez egon (horrela adibidez Whatsapp euskaraz erabili dezakegu). Hemen kontutan izan behar dugu hain modan jarri diren Sare sozialen kasua. Tuenti, Facebook, Twitter, Youtube, Google+ denak euskaratuta daukate beraien webgunea baina ez kasu guztietan sega-potorako aplikazioa. Euskarazko aplikazioetan interesatuta bazaude oso leku interesgarria ian daiteke Euskalapps.
Gai honi buruz, aipatzekoa da Librezale taldekoek martxan jarri duten Android euskaraz proiektua. Ekimen honen helburua da sistema hori euskaratzea eta Google etxearen esku uztea sistema hori erabiltzen duten telefonoen artean euskara konfigurazio hizkuntza bat izan daiten.
Bukatzeko esan behar dut aukera ugari daudela proiektu hauetan parte hartzeko eta nik animatuko nizueke aplikazioren bat itzultzeko proiektuetan inplikatzera.
Hemen uzten dizuet baita ere, Euskadi Irratiko Abildua programan gai honi buruz egindako elkarrizketa.
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Euskal Herria. Kartografian eta testigantza historikoetan. Jose Mari Esparza Zabalegi. Txalapata.
Betidanik kartografia gustoko gaia izan da niretzat. Historia ikasterakoan, bidaiatzerakoan,… beti gustatu izan zait mapek erakusten duten lurraldetasunaren ikuspuntua ezagutzea. Nire etxeko apaletan atlasak, bidai liburuak, tolestutako mapak ugariak izan dira beti.
Baina Esparza Zabalegiren liburura hurbiltzeko arrazoia ez da bakarrik hori izan. Egon badago beste gai bat azken urteotan arduratzen nauena eta hori Euskal Herriaren ukazioa da, kontzeptu bezala. Frankoren garaia ezagutu genuenok, nahiz eta denbora gutxian izan, eta baita amaitu ezinezko transizioan bizi garenok Euskal Herria kontzeptuaren bortxaketa amaigabea bizi izan dugu, bereziki Tejerazoaren ostean. Espainiako eskuma atzerakoianetik hasi eta nafar ikasi gabeko “eliteetara” badago halako estrategia bat non Euskal Herriaren ukazioa erabiltzen da nafarren beraien kontra gobernatzeko. Gero eta argiago geratzen ari da.
Hori da urteetan Esparza Zabalegik azaltzen duen teoria bere artikulu eta liburuetan. Oraingoan mapetan eta testuetan agertzen diren ukazioaren kontrako aztarna ugari biltzen ditu liburu honetan, baita batzuen kontraesan garbi-garbiak ere.
Liburua oso erraz irakurtzen da baina bere balore gorena kontsulta moduan erabiltzeko modukoa dela da. Astiro-astiro, lupa bat hartu, lekuak deskubritu,…
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Boteroren erakusketa aprobetxatuz Aurelio Arteta margolariaren “Gerraren triptikoa” ikusteko aukera izan dut Bilboko Arte Ederren Museoan.
Lan hau 1937. urtean egin zen Biarritzen eta dirudienez Gernikaren bonbardaketaren ondoren egin zen. Hiru irudik osatzen dabe triptikoa. Ezkerrekoan, “Frontea” deiturikoan egazkinen kontra bere fusila altxatzen du gudari batek. Erdikoa, “Exodoa” alboetakoak baino pixka bat handiagoa da eta gerratik ihesi doazen itsanontziak agertzen dira. Azkenik eskuman, “Erretagoardia” deituriko koadroa daukagu eta bertan bobardaketaren ondorioak agertzen zaizkigu krudelki.

Nik ez dakit Arteta eta Picasso ezagutu ba ziren baina antza handia sumatzen diot triptikoaren eskumako koadroari (“Erretagoardia”) eta Picassoren Gernikaren ezkerreko aldeari. Zuek ez?

Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Bilboko Arte Ederren Museoak Fernando Botero artista kolonbiarraren 80. urtebetetzea dela eta, “Ospakizuna – Celebración” erakusketa antolatu du. Bertan 79 margolan eta eskultura bat (Zaldia Bridekin, 2009) aurkezten dira publikoaren gozamenerako. Bolumena eta koloretako estanda bat da erakusketa eta bertan eguneroko bizitza, natura hilak, Errenazimentuko margolariak, erlijioa edo tauromakia aitzakiz hartuta zentzumenen gozamen amaigabea aurkituko dugu. Dena den, gehien harritu nauten margolanak Abu Ghraib presondegiari dedikatutakoak izan dira. Ematen dute tokiz kanpo daudela erakusketaren argia eta poza alde batera utzi eta kolore grisa eta samina agertzen dira triptikoa azaltzen den aretoan
Erakusketa Otsailaren 10erarte luzatu da, beraz aprobetxatu aste hau, azkenengoa da eta…

Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Estatu Espainoleko Hezkuntza Ministerioak aurkeztu duen Erreforma Legea (LOMCE) ez da gustukoa suertatu Euskal Herriko Hezkuntza Komunitatean orohar. Egin zaizkion kritiken hartetik bi gailentzen dira: euskarari emandako trataera eta Erkidego Autonomoak dituzten konpetentzien inbasioa. Artikulo honetan ez dugu gai hoietaz hitzegingo. Oraingo honetan erreforma honen analisia egingo dugu Lanbide Heziketaren ikuspuntutik.
El Anteproyecto de ley orgánica para la mejora de la calidad educativa (LOMCE) no ha resultado del agrado de la comunidad educativa vasca en general. De entre las críticas que se len hecho a este texto destacan dos: el tratamiento dado a la lengua vasca y la invasión a las competencias educativas de las Comunidades Autónoma y Foral. En este artículo no tratamos de seguir incidiendo en estos temas sino de aportar el análisis de lo que supone la reforma desde el punto de vista de la Formación Profesional. El análisis se realiza a partir de borrador de fecha 03/12/2012.
Una de las primeras cuestiones que llama poderosamente la atención es que es una ley de artículo único de modificación al articulado de la Ley Orgánica 2/2006, de 3 de mayo, de Educación (LOE). Esto hace sumamente complejo el seguimiento de las disposiciones recogidas en los artículos pues hacen referencia a dos documentos distintos. No se si esto es muy normal en la redacción de leyes de este rango.
La exposición de motivos, tal y como comentaba Mikel Agirregabiria en un reciente artículo, muestra un texto que a pesar de una aparente coherencia, resulta desalentador en las propuestas que presenta. Unas propuestas que probablemente nos conduzcan a una “regresión pedagógica” alineada con la necesidad imperiosa de conseguir buenos resultados en las evaluaciones de etapa, tal y como ocurre actualmente con la mal llamada selectividad. Creo que este tipo de visionprovocará una “segregación prematura de los rezagados” sin que por otra parte se aporten medidas de detección temprana que permitan la corrección de problemas de aprendizaje en su origen.
De cualquier forma, no es mi intención realizar un análisis general de la norma sino enfocarnos en el tratamiento de la misma en lo refernte a la Formación Profesional. Una de las primeras sensaciones que se desprende es que a pesar de la flexibilidad y supuesta permeabilidad del sistema, la Formación profesional se relega a una “segunda vía” para aquellos que no pueden conseguir el “éxito” que supone el acceso a la Universidad a través de un Bachiller puramente académico sin tener para nada en cuenta los intereses y la vocación del alumnado, sobre todo en lo que a la Formación Profesional de Grado Superior se refiere.
En este sentido, tras la reforma no sería necesario obtener el título de Bachiller para poder acceder a los Ciclos de Grado Superior, bastaría con haber superado todas las materias de Bachillerato o incluso, si he entendido bien, será posible el acceso directo de grado medio a superior. Esto supone en principio una “rebaja” en las condiciones de acceso que puede permitir el acceso al Grado Superior a alumnado con mayores dificultades a la Formación Profesional . Por cierto, parece que en esta revisión ha desaparecido el “curso puente” que aparecía en alguna otra versión del documento. No me parece mal. Llegados al caso hay que dar alguna salida a este tipo de alumnado pero si esto debe ser así, hecho en falta en el Bachillerato un proceso de orientación similar al de la E.S.O. que permita facilitar la elección de los futuros estudios, no solo en función del “talento” sino también de los intereses y la vocación del alumnado. Por otra parte no hay que olvidar la necesidad de este tipo de titulados, sobre todo en las familias industriales, para responder a las necesidades de nuestro entorno productivo, en consonancia con lo que ocurre en otros paises europeos. La excelencia no solo está en los titulados universitarios también la Formación Profesional necesita titulados “excelentes” en su ámbito.
La Formación Profesional de Grado Superior necesita ser entendida, valorada y prestigiada en su justa medida. No creo que la propuesta de reforma sirva de acicate en este sentido.
La Formación Profesional de Grado Medio aparece claramente como una solución a quienes “no den el nivel”. Ya tras cursar 3º de E.S.O. una parte del alumnado será orientado hacia las llamadas “enseñanzas aplicadas“. En este sentido me resulta preocupante que se de por hecho el fracaso en E.S.O. sin recoger ninguna medida previa que permita reforzar los aprendizajes adquiridos por el alumnado. Diagnosis en los primeros años de escolarización, apoyos en primaria, orientación personalizada, contacto permanente y colaboración con las familias, deberían ser líneas de trabajo que permitan minimizar el fracaso. Como novedad aparece la posibilidad de incluir materias voluntarias que faciliten la progresión del alumnado hacia grados superiores.
Para los casos más problemáticos aparece la nueva Formación Profesional Básica en sustitución de los anteriores P.C.P.I.s mi desconocimeinto en este campo me lleva a preguntar: ¿nada nuevo bajo el sol? Os agradecería comentarios en este campo.
Finalmente tengo que comentar que viendo los curriculums de E.S.O. y Bachillerato me ha dado la impresión de que el ámbito científico-tecnológico pierde peso cuando más lo necesitamos. ¿Tenéis la misma impresión?
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Gaur, berriro ere, Athletic-en aldagelako beste filtrazio batekin esnatu gara, orain Amorebieta dala, pasadan astean Iturraspe zala… Argi dago udako filtrazioak izan eta gero aldagelan badagoela norbait ez duena ezer ikasi… edo asmo txarrez dabilena.
Bitartean taldeak ezin bururik jaso. Emaitza txarrak, alamoduzko jokoa, zortea ihesi… Urduritasuna jokalarien artean eta baita jarraitzaleon artean ere. Ondo pentsatuta, egoera honi ziklogenesi lehergarri bat ondo etorriko litzaioke.
Burutazio hoiekin nenbilela, burua altxatu, leihotik begiratu eta ortzadar eder bat ikusi dut. Zera pentsatu dut: “San Mames erregutu gure alde”.

Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Kodeen liburua. Simon Singh. Elhuyar.
Kodeen liburua, kodeen eta kodeak hausteko sistemen historia sekretua, The Code Book Simon Singh-k, idazle eta telebista produktoreak, idatzitako liburuaren euskarazko itzulpena dugu. Bertan, modu erakargarrian, enkriptazioaren historia azaltzen digu; antzinako egiptoarrengatik hasi eta ordenagailu kuantikoetara heltzeko.
Zientzi dibulgazio-liburu moduan hartu dezakegu baina irakurtzerakoan konturatuko gara enkriptazioarena gai nagusia izanik ere, badaudela barruan beste historia interesgarri batzuk; adibidez Eskoziako Maria Estuardorena edo II. Mundu Gerrako historiak ere.
Beste atal batean Navajoen hizkuntza mezuak deszifra ezinak bihurtzeko nola erabili zen ere azaltzen du. Faltan bota dut arlo horretan euskarari buruzko aipamenen bat. Badakizue, euskara erabili zela mezuak enkriptatzeko II. Mundu gerran . Egia izango ote da? Badago horri buruzko erreferentzia ofizialik?
Azkenik PGPari (Pretty Good Privacy) buruzko atala asko gustatu zait, oso ondo azalduta dagoelako, erraz ulertzeko moduan.
Nik liburu elektronikoa erosi nuen eta esan behar dut naiz eta oso prezio onean saltzen dela edizio honetan errore batzuk aurkitu nituela zuzendu beharrekoak direnak, nire ustez.
Nire ustez Informatika Fakultatean derrigorrezkoa izan beharko litzateke liburu hau irakurtzea.
Azkenik hemen uzten dizuet Simon Singh-ni egindako elkarrizketa interesgarria idazleari buruzko erreferentzi gehiago izateko.
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Blog hau jarraitzen duzuenok badaukazue nire futbolarekiko maitasunaren berri. Athletic zalea izanik, beste euskal taldeak ere gustoko ditut eta jarraitzen ditut, bai gorengo mailakoak eta baita maila apalagoetakoak ere. Honela izanik, uste dut afizio honek, eta orohar Herri honek merezi duela Selekzio Ofiziala izatea eta ez bakarrik futbolean, beste kiroletan ere bai.
Dena den aurtengo pasadan urteko Euskal Selekzioaren partiduan izandako “espektakulua” ikusita kezkatuta nago oso. Egia esan azken urteetan nahiago dut partidua etxeko sofatik ikustea zelaira joan baino. Ez zait batere gustatzen azken partiduetan sortutako giroa. Ez dit futbolaz gozatzen uzten.
Aurreko partiduan gertatutakoa ikusita eta arduraz beteta, honako hau idatzi nuen:
Nazioarteko partida batean ez dira onartzekoak bengalak eta petardoak, aurkakoak merezi duen errespetua ez izatea, ezta partidu amaieran zelaira salto egitea ere adibidez; eta nire ustez ofizialtasunaren bidean gauza hauek zaindu egin behar dira.
Ondo daude Futbol Federaziotik ikusleen zentzutasunari egindako deiak baina antolatzaile moduan Federazioa bera da gauza hauek gerta ez daitezen baliabideak ipini behar dituena, nahiz eta horrela etekin gutxiago atera. Noizbait zerbait larria gertatuko da eta orduan izango dira komeriak.
Urte bat pasa eta gero Futbol Federazioa ez da gai izan dauden arazoak aurreikusteko eta azkenean gertatu dena gertatu da. Badakit gertatutakoaren ardura ekintza hoiek sortzen dituztenena dela baina baita ere jakin badakigu talde horiek nahiko ezagunak direla eta kontrolpean egon beharko litzatekeela, bestela gai honek eskuetatik ihes egingo die antolatzaileei. Partidu hau ofiziala izan bazen ziuraski bertan-behera geratuko zen eta Federazioak sekulako izuna hartuko zuen. Hori argi izan behar dugu.
Erresuma Batuan badute gai honi buruzko esperientza pixka bat eta bertan futbol zelaietarako sarrera oso kontrolatua dago. Manchestereko partidua horren adibide izan zen. Badaukagu non ikasi… baina azkar!
Bestalde, berriro ere, esan behar dugu gai hauetan Barne Sailak (orain Seguritate Saila esan beharko genuke) eta gai hauetan ardurak dituzten beste eragile batzuk ere (Udaltzaingoa, Seguritate enpresa), aurretiz gai hauek kontrolatuta izan beharko lituzketela, antolakuntzarekin koordinatuz, prebentzioan lan egiteko, eta behar diren neurriak aurretik hartzeko, ez zelaian bertan non ikusten dugun erantzun bakarra oldartzea izaten da.
Dena den, eta aurreko guztiak kontutan izanik ere, badago beste arazo sakonago bat eta nire ustez zailagoa konpontzeko: gure gazteen arteko alkohol eta beste droga batzuen kontsumoa. Aurreko arazo guztiei zelaiko ehuneko garrantzitsu bat “kolokatuta” dagoela gehitzen badiogu, hor erloju-bonba izugarri bat daukagu. Eta arazo horrek konponketa oso-oso zaila dauka. Agian kaleko alkoholaren eta beste droga batzuen kontsumoa gehiago kontrolatu beharko zen baina Hezkuntzatik ere zerbait gehiago egin beharko zen, ziuraski.
Guzti honetaz pentsatzen nengoela Juan Carlos Latxagaren blogean artikulu hau aurkitu dut; nik baino askoz hobeto idatzi du gai honi buruz.
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Orain hiru urte hasi nintzen urteko helburuak publikoak egiten, horrek helburuok betetzeko indar gehigarria emango zidalakoan. Egia esanda urtean zehar ez ditut askorik begiratzen sarrera hauek baina hor daude idatzita eta erreflexiorako aukera ematen didate urtea amaitzerakoan. Laneko nire ardura berriak denbora piloa kendu eta baita burua argia izaten galerazo didate baina ez dut etsiko. Esan behar dut 2012ko helburuak ez ditudala bete esta 50 %ean ere baina hor daude eta lortzeko lanean jarraitzeko asmoa adierazi nahi dut.
Hace tres años comencé a publicar mis objetivos anuales con el objetivo de lograr un impulso extra para conseguirlos. La verdad es que durante el año no los miro demasiado pero me sirven para reflexionar al final de año. Ciertamente mis nuevas responsabilidades en el trabajo me han quitado un montón de tiempo y claridad de mente para desarrollar mis proyectos personales pero espero no cejar en el empeño. No creo haber conseguido cumplir ni el 50 % de los objetivos de 2012 pero ahí están y desde aquí expreso mi deseo de trabajar por conseguirlos. A continuación os presento una valoración de lo realizado en 2012 junto con mis propósitos para 2013 que espero sean más realistas que otras veces.
Este año nos hemos presentado y hemos aprobado el examen del nivel B1 de inglés. Mi profesora me ha dicho que he sido un poco “segurola” y que me tenía que haber presentado al B2 pero he preferido “recuperar sensaciones” de volver a ser alumno, de volver a sentir el cosquilleo en el estómago antes de presentarme a la prueba.
Para 2013 me propongo continuar con las dinámicas adquiridas (escuchar radio en inglés, lectura de documentos habitual,…) también seguiremos con el curso que en la medida de lo posible nos permitira dedicar unas tres horas semananles al aprendizaje del idioma. Intentaremos recuperar la idea de publicar al menos una entrada al mes en inglés en este blog. No prometo nada sobre lo de presentarme al B2. Ver venir.
Este es el tema que más ha sufrido entre mis objetivos. Habrá que retomarlo. Sobre lo de aprender edición de imágenes RAW nada de nada. Este año me propongo un objetivo sencillo: sacar a pasear más la cámara. ¡Cúantas veces la he echado de menos este año!
En este tema han sido las dudas las que me han tenido un tanto atenazado. Hemos cambiado la imagen de este blog pero no hemos avanzado en la actualización a la nueva versión de Moodle. Para el 2013 tengo en mente dos nuevos proyectos que todavía están sin madurar pero que me propongo lanzar en el primer trimestre : uno va a tener caracter formativo y el otro va a ser una experiencia comercial. Aún están tan verdes que como dijo aquel: “hasta aquí puedo leer”.
Mientras tanto seguimos con las implantaciones de Moodle sobre todo últimamente con la impartición de cursos de Moodle en euskera.
Aunque no he sido todo lo constante que hubiera deseado, sí que he aumentado mi actividad física y nos proponemos mantener los hábitos adquiridos este último año. Esto nos ha permitido bajar peso, ganar en capacidad física y, lo mejor de todo, reducir los achaques de espalda, rodillas, etc. Por cierto, qué difícil se hace mantener este objetivo cuando aparecen los mazapanes y turrones en las estanterías del super.
Sobre el objetivo montañero no cumplido, si no me acompañan intentaré cubrilo en solitario.
Bueno, este 2013 parece un año de transición a todos los niveles. Esperemos que no sea tan negro como nos lo pintan.
Partekatu - Compártelo - Share it - Partagez:
Iruzkin berriak